. Wreszcie wrodzona ironia wytrąciła Majkę ze wzruszenia. „Tacy święci byli ci nasi przodkowie, a za narkotyki się brali, pomyślała. Powiedzenie „cisza jak makiem zasiał” pochodzi od nagannych praktyk wiejskich matek i babek, które wtykały niemowlętom do ust gałganek nasączony naparem z maku zamiast smoczka. Odrobina swojskiego opium usypiała maluchy i było cicho w izbie. Majka ruszyła przez polanę wydeptując pierwszą ścieżkę tego dnia. Czuła się jak traper i odkrywca. Własna droga! Żeby jeszcze w życiu tak łatwo było nią iść jak tu...

Natalia już z daleka dostrzegła postać Majki. Czerwienią kurtki odcinała się od lśniącego śniegu. W taki dzień wszystko widać w jakości full HD. I choć Natalia doceniała impresjonistyczne mgiełki fruwające nad łąkami w Siedliskach we wszystkich porach roku, zimowa czystość barw i biel przecięta tylko świeżym tropem Majki chwytała ją za serce. Nie miała jednak zbyt wiele czasu by kontemplować sielski widok. Na kuchennym stole leżały wspaniałe rulony makowców.

. Jeden cudownie pęknięty. Będzie się rozpadał przy krojeniu, ale Natalia uwielbiała, gdy na makowcu był wypieczony wąwóz. Kojarzył jej się ze smakowitym bogactwem w środku ciasta.

– Co robisz? – zainteresowała się Majka, gdy tylko wytupała śnieg z butów i wyplątała się z kurtki.

– Rychtuję glanc – odpowiedziała Natalia i roześmiała się na widok okrągłych oczu Majki. Wzięła na firlejkę trochę białego gęstego płynu, który ucierała w kubku. Z drewnianego, ponacinanego jak gwiazdka mieszadełka, spłynęła do naczynia nitkowata strużka. – Fertig – dodała Natalia i sięgnęła po dużą łyżkę.

– W jakim języku ty do mnie mówisz, bo nic nie rozumiem – dopytywała się Majka.

– W gwarze mazurskiej. Rychtować to znaczy robić. Glanc to polewa albo połysk. Ja łączę jedno znaczenie z drugim i robię lukier do polania makowców – wyjaśniła Natalia. – a fertig to znaczy gotowe.

.

– Coś mi to podobne do niemieckiego...Nic dziwnego. Przecież na tych terenach nieustannie mieszały się wpływy słowiańskie z germańskimi. A potem mnóstwo wyrażeń i słów dostało się do ogólnopolskiej polszczyzny. Choćby makutra. U mnie w domu tak mówiło się na glinianą misę ze żłobieniami w środku do ucierania maku i różnych kremów. A to słowo w gwarze mazurskiej określa miskę do wyrabiania chleba.

­– Nie wiedziałam, że tak cię interesują niuanse lingwistyczne. I widzę że rozwijasz się też nie tylko kucharsko ale i cukierniczo. Te makowce to majstersztyk!

– No proszę, i ty też mówisz gwarą mazurską! Majstersztyk to słowo stąd. Chyba lepsze od super i mega.

Dziewczyny skończyły z makowcami i zajęły się choinką. Ekologia ekologią, ale święta bez prawdziwego drzewka dla mieszkańców Siedlisk pozbawione byłyby uroku.

. Na gałązkach zawisły kugle (mazurskie imię dla bombek), ale też słomiane baletniczki na wróżbę lekkiego życia w następnym roku i całe stada aniołków. U Natalii choinka była czerwono-złota. W tym samym czasie Eleonora stroiła swoją w srebra i pastele. Irma z kolei ubierała swoje drewko na szafirowo. U wszystkich kołysały się na gałązkach kugle w ażurowych, strzykowanych, czyli robionych na drutach przez Zdziśkową, koszulkach. Do Wigilii zaplanowali zasiąść w swoim siedliskowym towarzystwie.

– Nigdy nie czuję się tak bardzo samotnie, jak przy świątecznym stole z moją rodziną – dowodził Jerzy. – Żeby przeżywać te święta trzeba czuć coś wspólnego z ludźmi. A moja rodzina jest z kompletnie innej bajki niż ja.

Natalia nie do końca się z nim zgadzała. Czuła istotność staromodnego, niemal biblijnego pojęcia – więzy krwi.

. To coś tak pierwotnego jak dzisiejszy dziewiczy śnieg za oknem, coś co istnieje poza ideami, myślami czy modą. Korzenie i wspólnota, które łączą, choć zupełnie inaczej żyjemy, na kogo innego głosujemy i czasem się kłócimy, nawet przy wigilijnym stole. Dlatego zaprosiła na święta mamę i ciocię, jedyną jej rodzinę w Polsce. Wyglądała teraz niecierpliwie przez okno wypatrując terenówki Mudiego, która miała przywieść starsze panie z Olsztyna.

Zajęta upinaniem na gałązkach ostatnich kokardek, nie usłyszała jak pod drzwi zajechał wiśniowy czołg Mundiego. Dopiero pukanie, tupanie i głośne dzwonienie wygoniło ją na ganek. Mudni machał ogromnym ręcznym dzwonkiem i przepychał się przez drzwi z wielką bezkształtną torbą.

– Uwaga Mikołaj! – pokrzykiwał.